Sterrenkindjes
Liefdevolle sterrenkindjes.
Je was er al,
nog voor iemand het wist.
Een fluistering in mijn lichaam,
een hartslag zo stil dat de wereld hem niet hoorde. Toch hoorde ik je.
In de golf van misselijkheid,
in de voorzichtige glimlach die ik verborg,
in de droom die ik al had over je handjes. Ze zeggen: het was nog niets.
Nog te vroeg.
Nog niet echt. Maar jij wás echt.
Je was al van mij, van ons.
Je was al een naam in mijn hart,
al een toekomst die ik mocht voelen,
al een liefde die groeide voordat jij groeide.
Hoe kort je verblijf ook was,
je liet een ruimte achter die nooit meer klein wordt.
Het is een erkenning.
Een tastbare waarheid:
je bent er geweest. Ik laat je niet los,
niet omdat ik denk dat je terugkomt,
maar omdat loslaten voelt als ontkennen.
En ik wil je blijven erkennen.
Je bent er nog –
in mijn handen,
in mijn adem,
in de warmte die deze steen van mij overneemt. Hoe pril, hoe stil, hoe kort ook –
jij telde.
Je telt nog steeds.
En je zult altijd tellen. Want wat liefgehad is,
gaat nooit verloren.
Het wordt alleen een ander soort aanwezigheid.
Een die ik mag vasthouden.
Een die ik mag voelen.
Een die er altijd is.
Sommige zeggen "het was nog niets". Het tegendeel is waar. Jij was alles. Jullie waren alles.
Een begin dat stopte voor het écht begon. Toch begon het, in jou. Jij zag het, jij voelde het. Een begin dat stopte voor het écht begon. Toch begon het, in jou. Jij zag het, jij voelde het..
Het lijkt soms zo klein, zo kort, zo stil.
Maar het was groot genoeg om je hart te vullen.
Dat veel te korte leven weer voelbaar,
Het verdriet vorm gevend en de liefde een tastbare herinnering.
Vasthouden om nooit meer los te laten.
Eternalize "Sterrenkindjes" gedenkstenen houden vast uit liefde omdat de liefde te groot was om ooit klein te worden.
